Er was wel een en ander om voor of over te jubelen, die zondag van de gezamenlijke viering op 30 november.

Je kon het voelen van bij het begin, toen een hele schare kinderen bij de intrede nog de laatste hand konden leggen aan de adventskrans. Het aansteken van de kaars kwam met deze boodschap: we wachten niet zomaar…we wachten op Iemand.
Samen met de kinderen komen we even later het onderscheid tussen een contract en een belofte op het spoor. Bij een contract heb je minstens twee partijen die een handtekening plaatsen, en ieder wil een bewijsstuk, en van elke partij wordt een engagement gevraagd waarmee het contract staat of valt. Een contract vertrekt dus op papier. Bij een belofte is er niets van dat alles. Het is eenrichtingsverkeer en ze vertrekt niet op papier maar uit het hart. De boodschap? Alles wat we zeggen, vieren, doen horen… vertrekt vanuit die ene belofte van God aan de mens: ‘Ik-zal-er-zijn’. Die belofte vieren we jaar in jaar uit, dus ook aan het begin van de advent. Ze heeft heeft te maken met het doopsel en de opname van Ties in de verzamelde gemeenschap die zondag, en met de aanstelling van de parochieploeg.

Dank aan ieder die het mogelijk maakte om zo te vieren: wie instond voor versiering, voor muziek, of helpende hand was bij de drink, of de handen die de boekjes vouwden.

Redenen te over om nadien een glas te drinken.