Gedroomd, geluisterd, gezongen, gebeden, gedeeld, gelachen, gedankt, gevierd, gehoopt, en andermaal gevoeld dat op die manier een evangelische broederlijkheid tot stand kan komen. Je mag dat gezamenlijk vieren (onze ‘jubelzondagen’) nog altijd een geïdealiseerde voorstelling van de liturgie in de toekomst vinden, toch klonk opnieuw bij iedereen die er bij was (en het dus een kans geeft) dat het deugd doet, hoop geeft, en verbindt. Niet elk zijn eigen leus dus, maar samen mochten we zo op zondag 6 september het begin van het school- werk- en catechese jaar starten.

Op het einde van die gezinsviering stapten we met de kinderen op kop (…hoewel geen een te klein, geen te groot) zingend naar buiten.

Waarom stapten we naar buiten?
Omdat het grote verhaal waarover het binnen die vier muren van de kerk gaat uiteindelijk buiten moet geleefd worden.
Waarheen stapten we?
Vorig jaar zijn we in het begin van het schooljaar ook naar buiten gestapt en toen hebben we in de voortuin van de pastorie een boom geplant. We stapten richting dat boompje…en daar stond de frietmobiel ons op te wachten. Hoeveel geluk kunt ge hebben…
Horen die frietjes er bij ?
Ze zijn niet nodig, en niet altijd. Toch smaakten ze. En we creëren op die manier de kans om vaste klant en toevallige passant na de viering met elkaar in contact te laten komen. Dankjulliewel aan onze gastvrije gemeenschap van mensen om dat mogelijk te maken. Deze gezinsviering is ook de start van een catechesejaar voor veel gezinnen, dus het onthalend effect van zo een samenzijn is groot.

Tot slot: op de foto’s van het buitenstappen na deze gezinsviering kan je het letterlijk zien: Jezus is onze leidraad. En klein en groot kunnen mekaar op sleeptouw nemen. Dankjewel aan iederéén die zo mee de parochie draagt en vormt. De bloemen van die dag waren niettemin speciaal voor onze jarige misdienaar Rudy.

Vieren is een bijbelse opdracht. We nemen die serieus. Vieren is misschien zelfs een vorm van verzet. En een vorm van hopen. Laat ons dat maar blijven doen.