Aswoensdag

Op elke plek een namiddag lang een luisterlus met bijhorend gebedsblaadje, een gepaste inrichting en mensen van de parochieploeg die instonden voor het onthaal -zo probeerden we in 2021 de veertigdagentijd in te gaan.

Hieronder sfeerbeelden vanuit iedere kerk.
Of hoe een beetje as keer op keer zegen kan worden…

Onder de sfeerbeelden vind je nog een pareltje van een impressie door Joost Van Bouchaute. Joost is diaken op stage in onze parochie. Hij was één van de onthalers op aswoensdag.

"Ik zit stil te wachten in de kerk. Enkele rijen voor mij wachten even stil een mama met haar drie kinderen. Eentje wat kleiner, dicht bij haar. Een oudere jongen en zijn zusje op de rij daarvoor.
Ze bekijken aandachtig de gebedsteksten, zijn stil aanwezig. Misschien is dit voor hen onwennig, misschien ook een welkome tijd van inkeer.
De mama wenkt haar kinderen. De oudere jongen kijkt met vragende of onderzoekende ogen, terwijl zijn mama vertelt over het ritueel van het askruis. Zijn ogen tasten haar gezicht af, alsof hij zoekt naar de betekenis van wat ze zegt. Zijn blik wordt zekerder en blijer. Samen met zijn zus stapt hij naar voor. De kinderen helpen elkaar om op hun voorhoofd een askruis te tekenen, en spreken er de bede bij uit, met de eenvoudige ernst die hierbij past. De mama volgt met het kleinste kind. Zij tekent het askruis bij hem, hij bij haar.
Dit tafereel speelt zich af in stilte. Weinig woorden, vooral veel tekenen van wederzijds begrijpen en eenvoudige, alledaagse ernst.

De eenvoudige ernst eigen aan een mens. Weten en beseffen dat een mens nu eenmaal niet voor de eeuwigheid is gemaakt. Weten en ook beseffen dat het vallen en opstaan deel is van wat een mens is.
En daaronder niet gebukt gaan. Wetende en beseffende dat elk moment opnieuw er één van ommekeer is of kan zijn. Even van de weg, en terug zoekend naar de vaste grond van het goede en deugddoende om eerlijk en trouw te leven naar wie we ten diepste zijn.
In die eerlijkheid en trouw is God ons niet alleen nabij, Hij verlangt voor ons, evenzeer als wij zelf, naar het geluk dat wij kunnen ervaren als we handelen en leven dicht bij zijn diepste verlangen voor ons: dat we mens zijn zoals Hij het ons ingeblazen heeft.

Of, om het met de gebedstekst van de aswoensdagviering te zeggen:

Ik ben hier voor de woorden,
ze geven richting aan.
Ze vormen diep van binnen
de bron van mijn bestaan …"

Joost