Uitgestelde eerste communies

Als ingeschakelde fotograaf kon Bartel de 6 vieringen mee beleven. Dit is Bartel zijn terugblik in woord en beeld. Geniet van de reportage in dertien bedrijven waarin elke viering in zicht komt.

Geen repetities vooraf, het dragen van een mondmasker, het niet samen mogen zingen en nog enkele andere verplichte voorzorgsmaatregelen zorgden ervoor dat de eerste communievieringen anders waren dan men misschien gewoon was of voor ogen had. Maar er werd wel degelijk gevierd, samen met de bubbels van de eerste communicanten uit de vier kerkplekken; dat was maar al te goed te merken op de vele blije momenten die we mochten meemaken:

 

Groen licht voor de eerste communievieringen! De jongens en meisjes op hun allerbest stappen samen met hun bubbel de kerk blijgezind binnen.

 

De pastoor heet iedereen welkom: ‘Elke week krijg ik dit krantje. Het noemt Kerk & leven, en het gaat over de kerk maar ook over het leven. In het laatste nummer viel mij het artikel op met als titel: ‘Eerste communie, geen feest zoals gebruikelijk’ Vooral de laatste zin van het artikel in de krant vond ik de mooiste: ‘De tijd die we beleven nodigt ons uit om ook met de eerste communie naar de kern te gaan, dat wil zeggen naar datgene wat nu het belangrijkste is. Eerste communie vieren is bij Jezus mogen komen.’

 

Sanne: ‘Ge hebt het wellicht al eens tegengekomen; ge hebt iemand pijn of verdriet gedaan. Door iets niet of juist wel te doen. Door iets niet of wel te zeggen. En ge hebt dan onderweg wel sorry of pardon gezegd, en dat ook gemeend Echter maar als ge ‘s avonds in jouw bedje bed ligt, dan is dat gevoel nog niet weg en ge vraagt u af wat ge met dit gevoel moet doen. Wel, ge moet er niet alleen mee blijven zitten, ge moet het niet op uw eentje wegredeneren. Ook met dat gevoel mag je naar Jezus komen. :  ‘Vertel het maar, vertel het maar, kom maar naar Jezus toe.’

 

De kinderen mogen vooraan komen zitten om te luisteren naar drie verhalen uit de Bijbel. Ja, drie verhalen omdat het vandaag feest is.

 

‘In de Bijbel  -dat oude boek vol verhalen over God en van hoe God alleen maar het beste wil voor alle mensen-  in dat boek staan gekende en minder gekende verhalen. En je vindt er makkelijke verhalen maar ook moeilijke verhalen ; waar ge toch een beetje moet op kauwen en over nadenken. Iemand zei me ooit: “Als je dat boek en dat grote verhaal wil verstaan, begin dan met die stukjes te lezen waarin verhalen staan van Jezus.”  Als ge kijkt en luistert en ziet wat Jezus doet dan hebt ge eigenlijk al heel wat begrepen.’

 

‘Er zijn drie dingen die ik heb onthouden uit de drie verhalen,’ vertelt pastoor Piet. ‘De mensen gaan op zoek naar Jezus. En Jezus loopt niet weg. Hij laat zich vinden. Jezus zegt: “Kom maar bij mij, ik luister naar jou, ik wil bij jou te gast zijn.” Als mensen rondom Jezus dit zien en horen dan staan ze blij verbaasd.’

 

‘Bidden gaat niet altijd vanzelf, ook niet voor ons.
Er zijn veel manieren van bidden. Stil worden is er één van. Weet je, als het niet lukt dan helpt het mij soms om de handen te vouwen. Dan is het precies of mijn hoofd en mijn hart weten: ze probeert te bidden.
Er zijn ook veel redenen om te bidden. Een heel mooie vorm van bidden vind ik: ‘Bidden voor iemand anders’. We gaan dat hier nu ook eens proberen. En we hebben geluk. We moeten het niet alleen doen. We mogen het proberen te doen samen met iedereen in deze kerk.

(stilte)

Ik heb gehoord dat het gelukt is, misschien heb je het ook gehoord.’

 

‘Het vierde verhaal gaat over de tafel van de Heer. Het heeft te maken met wat we hier vandaag doen, het verhaal van de tafel, met brood en beker. Laten we nu samen die tafel klaarmaken.’

 

‘Jezus die voelde dat het de laatste avond van zijn leven was. Hij wou zijn vrienden een heel bijzonder teken geven, om altijd dicht bij hen te zijn, en hij nodigde hen uit aan tafel met brood en wijn. Jezus nam het brood in zijn handen en dankte toen God, Zijn Vader. Brak het brood in stukken, en gaf het aan zijn vrienden met de woorden: “Neem en eet hiervan, dit brood is zo goed als mij zelf, probeer jullie leven te delen met anderen, dan zullen jullie voelen dat ik dicht bij jullie ben.”

 

‘De vrienden van Jezus zijn het tafelgebed blijven doen. Zij trokken rond met het woord van Jezus van wat Hij gezegd en gedaan had. Ze aanbaden hem en gaven hun eigen leven in handen van God. We hebben daar een liedje over en drie eenvoudige gebaren die je meteen zal kunnen:  ”Vader, ik aanbid U; ‘k leg mijn leven voor U, o ik bemin U.”

 

‘Jezus die dicht bij ons wil zijn, en wij die dicht bij Hem willen zijn. Dat is een heel schone cadeau. En weten jullie wat jullie dan moeten doen? Jullie ontvangen dit cadeau, de communie, niet met gesloten handen. Zo kunnen jullie niks ontvangen. Jullie ontvangen dan dit cadeau met open handen.’

 

‘Je hebt het gehoord; Jezus als je vriend in je leven hebben, dat verandert je leven. Je gaat er een beetje van blinken omdat je er blij mee bent. We krijgen een leven lang de kans om te laten merken dat je van Hem houdt. Hier op het einde van de viering gaan we dat doen met een liedje: “Klim es even op je stoel, als je Jezus liefhebt. Laat eens merken, laat eens merken, dat je van Hem houdt.“

 

‘Drie verhalen van Jezus waarin ons opviel dat de mensen op zoek gaan naar Jezus, dat Jezus zich laat vinden, en dat mensen blij verbaasd zijn. Dat we door Hem graag gezien zijn en dat we dat niet hoeven te verdienen. Dat hebben we hier vandaag gevierd en dat is wat jullie juffen altijd vertellen in de klas. We zingen hiervoor graag een heel klein liedje samen met de juffen en directies:  “Dit is een heel klein liedje, speciaal voor jou, alleen maar om te zeggen, hoeveel ik van je hou!”

 

‘Als je af en toe een beetje mag voelen dat je graag gezien wordt door de mensen die rondom jullie zitten, door die God waar het telkens weer omgaat, als je dat een beetje mag voelen dan mag je je gelukkig en gezegend weten, door de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen. Allemaal proficiat en ga dan allen heen in vrede.’

Er volgde een applaus…