Lichtmis (2)

(onderaan het verslag)

De nadelen van deze coronatijd hoeven we u niet te vertellen. Wat het andere is dat die pandemie kan teweeg brengen trachten we toch ook aan het licht te brengen.
Nog eens iets over lichtmis daarom.

Eind januari gebeurde een eerste ‘Mariale beweging’ toen iedereen een kaarsje en een kaartje kon komen halen in de kerk en dat dan doorgeven. Zoals Maria met Jezus -als licht van de wereld- naar buiten kwam 40 dagen na zijn geboorte, zo bracht een heel pak mensen het licht van bij de paaskaars in de kerk naar de wereld en tot in iemands huiskamer.

Op 6 februari nu waren alle gezinnen van gedoopten van het afgelopen jaar uitgenodigd om, verspreid in beurten, naar de kerk te komen.
De doopcatechisten waren zoals altijd de mensen op de drempel; wachtend op wie komt. Dat is een sleutelrol als we een onthalende parochie proberen te zijn.

Aan de hand van het pakket dat klaarstond vond een gesprek over lichtmis plaats, en men werd uitgenodigd om biddend een kaarsje bij het icoon of het beeld van Maria te plaatsen. Opnieuw was een Mariale beweging waar te nemen: die van toevertrouwen, en danken, en zegen vragen. Maria wist het al en we hebben het weer zien gebeuren: zoek geen grote woorden als een klein gebaar volstaat.

In het pakket? Een kaars voor thuis, een kaarsje voor bij Maria in de kerk, een doopkruikje, en een kaart met een gebed tot Maria. (Die gebedskaart vind je trouwens voortaan in elke kerk om vrij mee te nemen.) 
Een pakje pannenkoekenmix. Anders is lichtmis niet geldig.

De toon van de gesprekken was gelovig, persoonlijk, dankbaar.

Het was deugddoend om de doopcatechisten zo in hun kracht te zien (qua contentementsgehalte heeft een kappersbeurt er niets aan).
Dit is niet de eerste keer de voorbije maanden dat we met de werkgroep besluiten: hier kunnen we na corona iets uit meenemen.

We wisten het al, en worden er door de tijd alleen nog meer op gewezen: het evangelie laat zich nooit alleen maar vatten in 1 ritueel. En de traditie heeft Christus gebracht in het eigen kleed van elke tijd, om het evangelie levend te houden. De vraag van vandaag is eigenlijk de vraag van altijd: hoe geven we in de wisseling der tijden gestalte aan die levende geschiedenis. 


Terwijl we daarover reflecteren alvast dit: met de take-awayversies van lichtmis gingen traditie en deze (nochtans vreemde) tijd hand in hand.