“Als een wachtwoord doorgegeven. Als een vreemd vertrouwd gebaar.”

In de echo van de eucharistie zijn er wekelijks parochianen die de communie brengen bij mensen die niet in de kerk konden zijn. Hoe ze dat doen -met welke woorden of welk gebed of ritueel- dat is niet het belangrijkste. Dàt ze het doen, dat telt.

Dit alles is in de Kerk al langer een praktijk: wie door ouderdom of ziekte niet kan meevieren in de liturgie, krijgt door een andere parochiaan communie aan huis. Het is een betekenisvol gebeuren ver van schijnwerpers of microfoons.
Communiebrengers verlaten hun ikkigheid en stappen in een lange traditie van goedmenende, gelovige mensen die eerst in de kerk de handen uitstrekken naar God, “amen” zeggen, en daarmee ook zegen vragen om met het beste van henzelf dat misbrood daarna tot bij anderen te brengen. Deze manier van ‘naar de mensen toe gaan’ is hen laten voelen dat Christus ook hen nabij wil zijn.

Klein gebaar. Groot teken. En het gebeurt ook op onze parochie. Sublieme evangelische doening. Zonder schijnwerpers belichten en belichamen deze vrijwilligers namelijk dat grote verhaal van God met de mensen.

Wil je je aanmelden voor ‘communie aan huis’? Laat het dan gerust weten via het contactformulier.