Catechumenen bij de bisschop

Hoe beschrijf je iemand die gespannen, die onrustig en zelfs bang is?
Soms kan je het zien aan hoe ze bewegen, hoe ze kijken. Je kan het horen aan hun ademhaling, in hun spreken of nog het meest in hun zwijgen.
Het was zoiets dat te merken was bij Javed toen we die avond, 7 februari, samen met de geloofsvrienden en met andere catechumenen naar een ontmoetingsavond met bisschop Mgr Van Looy trokken.
De geloofsvrienden benieuwd, maar zeker ontspannen. Een beetje trots op hem, dat ook wel. Javed zelf bleek echter minder relaxed.
Verwoorden hoe hij tot de vraag naar het doopselsacrament kwam deed hij bij de kennismakingsronde dan ook liever niet zelf. Gelukkig was niemand verplicht iets te zeggen, wat hem al een voorzichtige geruststelling bezorgde.
In wat andere catechumenen vertelden hoorden we van uiteenlopende beweegredenen, achtergronden, ontmoetingen -stuk voor stuk authentieke getuigenissen die ook ons als gedoopten raakten en tot nadenken stemden.
“Dé catechumeen” bestaat niet. Toch herkenden we Javed in delen van de verhalen van anderen:
Meerdere catechumeen had het over de vrijheid in het christendom. En ook over de kracht die uitgaat van gemeenschap, van gelovigen die zich in Gods laten naam verzamelen en mekaar dragen. (Terzijde: paus Franciscus, die enkel liefde als programma heeft, zei deze week net nog: “Je kunt niet hopen zonder de anderen.”)
Toen we wat later aan tafel mochten en de bisschop aanschoof voor een gesprek met Javed kwam er voor hem een nieuw bevrijdend moment. Spieren ontspanden. Zichtbaar. I.p.v. van nl ondervraagd te worden -waarvoor hij vreesde- mocht Javed vooral horen en voelen dat hij welkom is.
Dat van ‘zenuwachtig’ was toen wel helemaal voorbij…

In de dagsluiting begon de Schriftlezing met: ‘God heeft ons niet bestemd om zijn toorn te ondergaan…’ (1 Tes, 5 9-10).
Woorden die we hebben gehoord en gebeden als goed nieuws, als waarheid.

Javed had die avond weer een beetje meer mogen ervaren waar het in het christendom om gaat. En wij ook.
Gezwind stapten we het St. Baafshuis buiten. Niemand zenuwachtig.