De Goede Week

(onderaan vind je een fotoboek)

...alles wat in de Goede Week gebeurt aan ons,
zegt zoveel meer dan woorden…

Geen andere weg te gaan naar Pasen dan die van het laatste maal, de bangste nacht, de stilste klacht, lief licht gedoofd in ogen.

En om wat waar is en niet te geloven -wat het lichaam te buiten gaat, de adem te boven- is er taal buiten de taal. Vandaar dat wasbekken, dat brood en die beker om Hem in leven te houden. Het kruis, en hoe stil we daar van worden. Het waken, omdat we geloven dat laatste duisternis door licht besmet wordt.

Daarna ook die paaskaarsen die voor in elke kerk van onze parochie als nieuw licht aangestoken werden.

Maar op Pasen zelf kunnen we niet meer zwijgen van dat licht. Die ‘Alleluia’ moet eruit. En natuurlijk weet wie daar dan van zingt nog steeds van onuitwisbaar verdriet, van sluimerende angst, van blinde woede die niet luistert. Maar we weten ook dat je bruggen kunt bidden en zachtheid kunt zingen en dat dan soms, tussen de noten, hoop ontkiemt.
Dankjulliewel dus zangers en muzikanten, maar ook kerkversierders en lectoren van de Goede week en van alle andere weken.

En als we dan waarlijk als gedoopten (samen met onze catechumeen die in de paaswake gedoopt werd) zeggen dat God met ons de weg gaat die leven heet, een weg van nu eens dansen, dan weer hinken, een weg van opzien, afzien, zwerven, wachten, vallen en -het ondenkbare verhopend- toch weer opstaan, dan is dat niet zo verwonderlijk dat we dit jaar, met heel wat mensen samen, tussen de verschillende kerken de beweging maakten van Witte Donderdag naar Goede Vrijdag en naar Stille Zaterdag om tot slot vanuit de paaswake Pasen te vieren. 
Dankjulliewel parochianen.

In dit fotoboek krijg je beelden van palmzondag t.e.m. Pasen.